Moje ulubione: zeszyty

Tym wpisem wprowadzam serię artykułów na temat moich ulubionych przedmiotów, motywów i działań związanych z rękodziełem, organizacją i tworzeniem nie tylko w kontekście scrapbookingu. Na początek chciałabym rozwinąć wątek zeszytów w moim życiu. Pisałam już trochę o nich we wpisie o powodach, za które kocham papier, ale to tylko liźnięcie tematu. Dzisiaj bardziej szczegółowo i z uczuciem. O zeszytach.

Pisemna deklaracja

Chociaż prowadzenie zapisków w edytorach tekstowych jest bardzo wygodne i pozwala na liczne modyfikacje w trakcie, bez zabazgrywania stron kolejnymi poprawkami, to jednak posiadanie papierowej wersji planów, list i fragmentów zapisanych myśli jest nieodzowne dla spokoju mojej duszy. Mam poczucie, że jeśli czegoś nie spiszę własnoręcznie na kartce papieru, to nie ma prawa zaistnieć. Zupełnie jakbym składała podpis pod ważnym dokumentem.

Prowadzę więc kilka zeszytów jednocześnie, co jeden z piękniejszą okładką i… paskudnym wnętrzem, bo piszę jak kura pazurem. Niestety. Nie zapowiada się, żebym szybko wyspecjalizowała się w kaligrafii, choć kupiłam sobie nawet specjalistyczną książkę do ćwiczeń. Leży gdzieś pod stosem pozostałych nieprzeczytanych tomów. Nie pytajcie. O półkach wstydu innym razem.

Moje pismo pozostawia wiele do życzenia, jest jednak dla mnie czymś w rodzaju złożenia deklaracji samej sobie. Wiem, że jeśli coś zapiszę to przynajmniej będę z całych sił próbowała to zrealizować, choćby i małymi kroczkami. Taka siła autopersfazji.

Zeszyty do zadań specjalnych

Na zdjęciu w tym artykule widnieją moje ulubione zeszyty, z tak pięknymi okładkami, że aż żal było mi je zapisywać. Jednak póki co służą mi świetnie. W pierwszym, z tęczowymi liśćmi miłorzębu, prowadzę listy rzeczy do zrobienia na kolejny dzień. Dopiero zaczęłam, więc jest szansa, że ten egzemplarz zachowa jako taki wygląd, także wewnętrzny.

W drugim, ze srebrnymi piórkami, powstaje mój (nie)dziennik, sporadycznie zapisywany strumieniem świadomości, jeśli chcę oczyścić emocje. Polecam, świetna metoda na pozbycie się natrętnych myśli.

Trzeci, w kolorowe gwiazdki, jest ze mną najdłużej i można w nim znaleźć wszystko. Są tutaj zapiski z różnych szkoleń, rozrysowane mapy myśli, szkice moich albumów i kartek, plany artykułów i pomysły na media społecznościowe. Są cytaty, fragmenty tłumaczeń, tekstów piosenek, obliczenia wymiarów. Takich zeszytów mam najwięcej, pochowane po szufladach czekają, aż znów po nie sięgnę, by przypomnieć sobie to jedno zdanie, które wraca do mnie bezustannie, a wrócić nie może.

Bez zeszytów ani rusz

Nie wiem co bym zrobiła, gdyby nie moje zeszyty. Pewnie notowałabym wszystko na skrawkach papieru z drukarki, albo na ulotkach, jak zdarzało mi się na studiach z wierszami. Ale jednak `to do zeszytów zawsze wracam, by zapisać ważne dla mnie spostrzeżenia i uchwycić w locie niesforne myśli.

Na koniec jeszcze podzielę się tekstem piosenki, który napisałam kilka lat temu:

Zeszyt

Gdyby cały świat

Zeszytem był

Bym ja mogła pisać w nim

I gdyby na ten świat

Kleks nagle spadł

To nic, stron starczyłoby

Na pomyłki i na strach

Na grę w giełdę i na krach

I na tysiąc nieznaczących spraw

Na ironię i na takt

Na oceny i ich brak

I na wierszy rozproszonych mak

Gdyby cały świat

Zapisać mógł

Ten mój dłoni lekki ruch

To choćby cały świat

Miał tysiąc wad

To stron by nie groził brak

Na zmyślenia i na fakt

I na wojnę i na pakt

I na dziennik niecodziennych spraw

Na zabawę i na sen

Na chorobę i na lek

I na słodkich słówek lep

I takich zeszytów Wam życzę: pojemnych i magicznie kreujących rzeczywistość.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *